Wiertło kręte składa się z części roboczej, szyjki i chwytu. Część robocza składa się z części skrawającej i części prowadzącej. Chwyt może być stożkowy z płetwą (w wiertłach o średnicy powyżej 10 mm)
oraｺ walcowy z płetwą lub bez (w wiertłach o średnicy poniżej 10 mm).

Część robocza wiertła ma nacięte na obwodzie dwa przeciwległe rowki śrubowe do pomieszczenia i odprowadzania wiórów z wierconego otworu. Dwie łysinki w kształcie wąskich pasków, położone
wzdłuż rowków, służą do prawidłowego prowadzenia wiertła w otworze. Tarcie o ścianki otworu występuje tylko na powierzchni łysinek prowadzących. Aby jeszcze bardziej zmniejszyć tarcie o ścianki otworu, część robocza wiertła jest lekko stożkowa, zbieżna w kierunku chwytu.

Część skrawającą stanowią dwie proste krawędzie tnące jednakowej długości, które łączą się ze sobą poprzeczną krawędzią tnącą, zwaną ścinem. Ścin jest wierzchołkiem wiertła, a krawędzie tnące tworzą kąt wierzchołkowy, którego wartość zależy od rodzaju wierconego mate rjału. Im twardszy jest materiał obrabiany, tym mniejszy powinien być kąt wierzchołkowy.

Do żelaza i stali stosuje się wiertła o kącie wierzchołkowym wynoszącym 118°, do mosiądzu, brązów i stopów aluminium – 130 ÷ 140°, do miedzi – 125°, do tworzyw sztucznych – 85÷90° i do gumy twardej – 50°. Wiertła wykonuje się ze stali szybkotnącej, a także z płytkami z węglików spiekanych.