WIERCENIE, POGŁĘBIANIE I ROZWIERCANIE

WIERCENIE – charakterystyka i odmiany wiercenia.
W zależności od tego, czy otwór wykonywany jest w pełnym materiale, czy w uprzednio już wykonanym otworze o mniejszej średnicy, rozróżnia się wiercenie pełne (wstępne), krótko nazywane wierceniem,
oraz wiercenie wtórne nazywane powiercaniem. Zarówno wiercenie pełne, jak wtórne może być przelotowe – gdy długość wykonywanego
otworu obejmuje całą grubość lub długość materiału w miejscu wiercenia, albo nieprzelotowe – gdy długość (głębokość) otworu jest mniejsza od grubości lub długości materiału wierconego.
Wiercenie otworów krótkich (l<5d) przeprowadza się najczęściej wiertłami krętymi, natomiast otworów długich (l>10d) – wiertłami specjalnymi, przystosowanymi do ciągłego wypłukiwania wiórów.
Wiercenie krótkich otworów odbywa się w układzie pionowym lub poziomym, natomiast otworów długich tylko w układzie poziomym na specjalnych wiertarkach do głębokich otworów.
Dokładność obróbki otworów wierconych wiertłami krętymi odpowiada 12 lub 13 klasie. Możliwa jest do osiągnięcia 10 klasa dokładności, ale tylko przy zastosowaniu starannie zaostrzonych wierteł i przy prowadzeniu
ich w tulejkach wiertarskich. Siły skrawania i moc skrawania przy wierceniu. Opory skrawania przy wierceniu sprowadzają się do siły poosiowej Fo
(posuwowej) oraz momentu obrotowego M. Obie te wielkości można w przybliżeniu określić na podstawie analizy obciążenia części skrawającej wiertła podczas jego pracy. Przyjmuje się, że ostrze wiertła
krętego jest obciążone równomiernie wzdłuż obu głównych krawędzi skrawających. To obciążenie zastępuje się dwiema siłami skupionymi F, które można rozłożyć na trzy siły składowe: Fb = Fv oraz Fp = Ff.
Następnie uwzględnia się dwie siły tarcia Fa, występujące na łysinach prowadzących, oraz siły Fc, występujące na ścinie. Ponieważ w obszarze rdzenia wiertła nie ma normalnych warunków dla skrawa-
nia materiału i na ścinie odbywa się głównie skrobanie i gniecenie materiału, dlatego uwzględnia się dodatkowo siłę gniecenia materiału FN działającą w osi wiertła Fo = FN + Ff kG
2 Fa x ra + 2 Fv x rb + 2 Fc x rc M = 1000
kG x m