OGÓLNA BUDOWA WIERTAREK I ICH MOŻLIWOŚCI TECHNICZNE

Wierceniem nazywa się wykonywanie otworów w pełnym materiale za pomocą narzędzia skrawającego zwanego wiertłem. W czasie obróbki wiertło wykonuje ruch obrotowy i posuwowy, a przedmiot obrabiany jest nieruchomy. Wiertło usuwa obrabiany materiał w postaci wiórów tworząc walcowy otwór, przy czym średnica otworu odpowiada średnicy wiertła. Wiercenie można wykonywać wzdłuż linii traserskich lub w przyrządzie wiertarskim. Metodą wiercenia można wykonywać otwory cylindryczne o średnicy 60 ÷ 80 mm. Powiększenie za pomocą wiertła średnicy otworu już wywierconego lub istniejącego już w przedmiocie nazywa się wierceniem wtórnym (powiercaniem).

W szczególnych przypadkach, z użyciem specjalnych wierteł i odpowiednich przyrządów, metodą wiercenia wtórnego
można obrabiać otwory nieokrągłe, np. trójkątne, kwadratowe lub inne wielokątne. Wiercenia dokonuje się zwykle na wiertarkach i wiertarko – frezarkach. Możliwe jest jednak wiercenie otworów na innych obrabiarkach, np. na tokarkach, automatach tokarskich. W wyniku wiercenia otrzymuje się otwory o przeciętnej dokładności.
Aby polepszyć dokładność, poddaje się wywiercony otwór operacji rozwiercania. Otwory o dużej głębokości wykonuje się za pomocą specjalnych켠narzędzi, zwanych wiertłami do głębokich otworów.